Ο σοφός δάσκαλος Μαέστρο και οι μαθητές του «δίδασκαν» τους μικρούς τηλεθεατές της δεκαετίας του ’80 πώς δημιουργήθηκε η Γη και η ζωή πάνω σ’ αυτήν αλλά και πως εξελίχθηκε η ανθρωπότητα από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι την σύγχρονη μορφή της. Η γαλλική σειρά κινουμένων σχεδίων «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος» («Il était une fois… l’Homme») είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα και θεωρείται από τις καλύτερες που προβλήθηκαν από την κρατική τηλεόραση στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να προβάλλεται το 1978. Την ιδέα και τη σκηνοθεσία της σειράς είχε ο Άλμπερτ Μπαρίγιε (Albert Barillé), Γάλλος καρτουνίστας και συγγραφέας, που αγαπούσε πολύ τα παιδιά και συνεργάστηκε με ειδική ομάδα ιστορικών, ανθρωπολόγων και ειδικών επιστημόνων για το καλύτερο και ακριβέστερο αποτέλεσμα. Η δράση της σειράς επικεντρωνόταν γύρω από μια ομάδα, τον Μαέστρο, τον σοφό δάσκαλο και τους μαθητές του και αποτελούταν από 26 επεισόδια των 25 λεπτών. Η επιτυχία της ήταν μεγάλη και γι’ αυτό συνέχισε και με άλλες θεματολογίες όπως, για το σώμα, το διάστημα κ.λπ. τη δεκαετία του ’80 και του ’90. Οι μικροί τηλεθεατές είχαν τη δυνατότητα να μάθουν πως ζούσαν οι πρωτόγονοι άνθρωποι και να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο.
Το 1981 προβλήθηκε το τελευταίο επεισόδιο στη Γαλλία ενώ στην Ελλάδα προβλήθηκε τη δεκαετία του ’80 από την ΕΡΤ, καθώς και σε περισσότερες από 100 χώρες σε όλον τον κόσμο, καθηλώνοντας παντού τους μικρούς τηλεθεατές.
Η σειρά είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα και θεωρείται από τις καλύτερες που προβλήθηκαν από την κρατική τηλεόραση στην Ελλάδα. Το πρώτο επεισόδιο ξεκινούσε με τη δημιουργία της Γης και στα υπόλοιπα επεισόδια καταγραφόταν η πορεία της ανθρωπότητας και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι κατά καιρούς.
Μια φορά κι έναν καιρό… η επιστήμη μια καταπληκτική σειρά κινουμένων σχεδίων που μιλάει για τις εφευρέσεις και τις ανακαλύψεις σπουδαίων προσωπικοτήτων όπως ο Αρχιμήδης, ο Γαλιλαίος, ο Νεύτων, ο Φραγκλίνος, ο Παστέρ, ο Αϊνστάιν… Γνωρίστε τις εφευρέσεις και τις ανακαλύψεις που άλλαξαν τον κόσμο και που ξαναζωντανεύουν και πρωταγωνιστούν σε μια μοναδική σειρά κινουμένων σχεδίων που θα συναρπάσει παιδιά και γονείς! Ο αφηγητής αυτών των ιστοριών είναι ένας συμπαθητικός και σοφός ήρωας, ο Δάσκαλος. Περιτριγυρισμένος πάντοτε από μια χαρούμενη ομάδα παιδιών, ο Δάσκαλος γνωρίζει πώς να ξυπνά την περιέργεια όλων, μικρών και μεγάλων. Με τη βοήθεια του Δασκάλου, θα γυρίσουμε πίσω στο χρόνο για να ξαναζήσουμε τις μεγάλες εφευρέσεις και ανακαλύψεις της ιστορίας της ανθρωπότητας. Από την αρχαία Κίνα έως τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη Σελήνη, από την εφεύρεση του τροχού έως την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού και της ραδιενέργειας.
Τα Στρουμφάκια (γαλλικά: Les Schtroumpfs, αγγλικά: The Smurfs) είναι αμερικανοβελγική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων κωμωδίας και φαντασίας. Μεταδόθηκε για πρώτη φορά στο τηλεοπτικό κανάλι NBC και μεταδίδονταν από τις 12 Σεπτεμβρίου του 1981 έως τις 2 Δεκεμβρίου του 1989. Η σειρά παράχθηκε από την Hanna-Barbera Productions, είναι βασισμένη στα ομώνυμα βελγικά κόμικς, τα οποία δημιουργήθηκαν από τον Βέλγο καρτουνίστα Πεγιό, ο οποίος εργάστηκε ως επιτηρητής ιστορίας για την σειρά αυτήν. Συνολικά μεταδόθηκαν 256 επεισόδια, με 418 ιστορίες να γράφτηκαν συνολικά, εξαιρώντας τρια επεισόδια με γωνιώδες φινάλε και επτά special επεισόδια.
Σηκωθείτε, επιβιβασθείτε και ετοιμαστείτε για το ωραιότερο ταξίδι της ζωής σας! Την παραμονή των Χριστουγέννων, ένα τεράστιο ατμοκίνητο τρένο σταματάει έξω από την πόρτα ενός αγοριού που έχει πάψει να πιστεύει στον Αϊ Βασίλη. Το αγόρι επιβιβάζεται για ένα ταξίδι στο Βόρειο Πόλο. Διασχίστε βουνά, τοπία στρωμένα από πάγο και πανύψηλες γέφυρες. Απολαύστε τη ζεστή σοκολάτα που σας προσφέρουν τραγουδιστά οι εκπληκτικοί σερβιτόροι που θα σας εξάψουν τη φαντασία. Ο Τομ Χανκς και ο Ρόμπερτ Ζεμέκις ξανασυνεργάζονται σε αυτή τη κλασσική Χριστουγεννιάτικη ταινία , γυρισμένη με μια πρωτοποριακή μέθοδο CGI κινουμένων σχεδίων την ‘’Αποτύπωση Ερμηνείας’’ που μετατρέπει κάθε στιγμή σε μαγική και σύμφωνα με το άστεγο ξωτικό «Όταν βλέπεις…πιστεύεις». Θα δείτε θαύματα, και θα το πιστέψετε. Τι περιμένετε λοιπόν; EΠΙΒΙΒΑΣΤΕΙΤΕΕΕΕΕΕ!
Ο Βασιλιάς των Λιονταριών διηγείται την ιστορία του Σίμπα, ενός μικρού λιονταριού που θα διαδεχθεί τον πατέρα του, Μουφάσα, ως βασιλιάς της σαβάνας. Ωστόσο, μετά τη δολοφονία του Μουφάσα από τον θείο του Σίμπα, Σκαρ, ο Σίμπα χειραγωγείται στο να πιστεύει ότι είναι υπεύθυνος για τον θάνατο του πατέρα του και το σκάει εξόριστος από ντροπή και απόγνωση. Μετά την ωρίμανσή του και, μεγαλώνοντας με δύο αργόσχολους, ο Σίμπα βλέπει τα πράγματα με μια νέα ματιά, μετά και τις συζητήσεις με την παιδική του φίλη, Νάλα, και τον σαμάνο της σαβάνας, Ραφίκι, επιστρέφει στο Βασίλειό του για να προκαλέσει τον Σκαρ και να τελειώσει την τυραννία του. Η δημιουργία του Βασιλιά των Λιονταριών ξεκίνησε το 1988 κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης μεταξύ των Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, Ρόι Ε. Ντίσνεϋ και Πίτερ Σνάιντερ, ενώ προωθούσαν την ταινία Ο Όλιβερ και η παρέα του στην Ευρώπη. Ο Τόμας Ντις έγραψε ένα πρώτο δείγμα και η Γούλβερτον ανέπτυξε τα πρώτα σενάρια καθώς ο Τζόρτζ Σκρίμπνερ υπέγραψε ως σκηνοθέτης, με τον Άλερς να προστίθεται αργότερα. Η παραγωγή ξεκίνησε το 1991 ταυτόχρονα με την ταινία Ποκαχόντας. Λίγο καιρό αφότου το προσωπικό ταξίδεψε στο Εθνικό Πάρκο Hell's Gate στην Κένυα για να μαζέψει πληροφορίες για το σκηνικό της ταινίας και τα ζώα, ο Σκρίμπνερ αποχώρησε από την παραγωγή της ταινίας, διαφωνώντας με την απόφαση να μετατρέψουν την ταινία σε μιούζικαλ, και αντικαταστάθηκε από τον Μίνκοφ. Όταν ο Χαν εντάχθηκε στην ταινία, ήταν δυσαρεστημένος με το σενάριο και η ιστορία γρήγορα ξαναγράφτηκε. Περίπου 20 λεπτά ακολουθίας σχεδίων έγινε στα στούντιο της Disney στη Φλόριντα. Σε αρκετές σκηνές χρησιμοποιήθηκε επεξεργασία σε υπολογιστή, κυρίως στην άτακτη φυγή του κοπαδιού των γκνου. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Ιουνίου 1994, αποσπώντας θετικές κριτικές, που επαινούσαν την ταινία για τη μουσική της, την ιστορία της και το σχεδιασμό της. Τελείωσε τις προβολές της ως η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία του 1994 και δεύτερη όλων των εποχών. Ο Βασιλιάς των Λιονταριών πήρε δύο βραβεία Όσκαρ για τη μουσική και μία Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Καλύτερη Ταινία - Μιούζικαλ ή Κωμωδία».
Το 1960 έκανε πρεμιέρα η σειρά κινουμένων σχεδίων «Φλίνστoουνς». Οι βασικοί χαρακτήρες ήταν εμπνευσμένοι από μια σειρά κινουμένων σχεδίων που προβαλλόταν τη δεκαετία του ’50. Πρωταγωνιστής ήταν ο Φρεντ Φλίνστoουν, ο οποίος ήταν παντρεμένος με τη Βίλμα και είχαν μια κόρη, τη Σταλίτσα. Ο Μπάρνι και η Μπέτυ ήταν οι καλύτεροι φίλοι τους, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά και υιοθέτησαν τον Μπαμ-Μπαμ. Οι χαρακτήρες ζούσαν στην παλαιολιθική εποχή αλλά μπορούσαν να κάνουν ό,τι οι σημερινοί άνθρωποι. Στον ελεύθερο τους χρόνο έπαιζαν μπόουλινγκ, πήγαιναν σινεμά και οδηγούσαν πέτρινα αυτοκίνητα τα οποία κυλούσαν με τα πόδια τους. Οι οικογένεια χρησιμοποιούσε ένα μωρό μαμούθ για ηλεκτρική σκούπα, έναν δρυοκολάπτη για να ακούει μουσική και έναν πετρόσαυρο ως αεροπλάνο. Στην ουσία η σειρά είχε ενσωματώσει με χιούμορ στοιχεία της σύγχρονης εποχής στην παλαιολιθική.
Δημιουργοί της σειράς ήταν ο Μεξικανός Γουίλιαμ Χάνα και ο Νεοϋορκέζος Τζόσεφ Μπαρμπέρα, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει τον Σκούμπι Ντου και πολλά κινούμενα σχέδια της Αμερικής. Ήθελαν να δημιουργήσουν μια σειρά που θα πρωταγωνιστούσε μια μοντέρνα-παλαιολιθική οικογένεια. Σκοπός τους να μην απευθύνεται μόνο σε παιδιά αλλά και στο ενήλικο κοινό. Τα πρώτα σχέδια των καρτούν ανέλαβε ο καρτουνίστας του Τομ και Τζέρι. Μια από τις χαρακτηριστικές φράσεις των χαρακτήρων ήταν το «Γιάμπα-ντάμπα-ντου», το οποίο εμπνεύστηκε ο ηθοποιός που έκανε τη φωνή του Φρεντ Φλίνστoουν από ένα διαφημιστικό για κρέμα μαλλιών που έπαιζε στην αμερικανική τηλεόραση. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 30 Σεπτεμβρίου 1960. Τα πρώτα 61 επεισόδια ήταν ασπρόμαυρα και το 1962 κυκλοφόρησαν τα έγχρωμα επεισόδια. Αν και οι κριτικοί της εποχής ανέφεραν ότι είναι μια παρωδία κέρδισε αμέσως το τηλεοπτικό κοινό. Ήταν η πρώτη αμερικάνικη σειρά που απεικόνιζε χαρακτήρες του αντίθετου φύλου να κοιμούνται μαζί στο ίδιο κρεβάτι αλλά αυτή δεν ήταν η μοναδική πρωτιά. Ήταν και η μακροβιότερη σειρά κινουμένων σχεδίων που προβαλλόταν βράδυ και έκανε τεράστια επιτυχία. Το ρεκόρ της έσπασε 30 χρόνια αργότερα η οικογένεια Σίμπσον. Μεγάλος χορηγός ήταν μια καπνοβιομηχανία, για το λόγο αυτό, στο τέλος κάθε επεισοδίου έπαιζε μια διαφήμιση με τον Φρεντ και τον Μπάρνι να κάνουν ένα διάλειμμα από τη δουλειά για να καπνίσουν.
Στη διάρκεια της τρίτης σεζόν οι δημιουργοί αποφάσισαν ότι ο Φρεντ και η Βίλμα έπρεπε να αποκτήσουν ένα παιδί. Αρχικά σκέφτηκαν το καινούργιο μέλος της οικογένειας να είναι αγόρι αλλά οι διαφημιστές τους έπεισαν ότι οι γυναικείες κούκλες πουλάνε περισσότερο από τις αντρικές, γι’αυτό δημιούργησαν τη Σταλίτσα. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε τον Απρίλιο του 1966, έπειτα από έξι χρόνια. Τα επόμενα χρόνια οι «Φλίνστοουνς» έγιναν κόμικ και μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη. Μάλιστα χρειάστηκαν εννιά χρόνια και 32 σεναριογράφοι για να ολοκληρωθεί η ταινία «Φλίνστoουνς», η οποία κυκλοφόρησε το 1994 και είχε κέρδη 341, 631, 208 δολαρίων. Μετά από μισό αιώνα οι χαρακτήρες συνεχίζουν να είναι αγαπητοί στο κοινό και στην Αμερική υπάρχουν θεματικά πάρκα «Φλίντστοουνς» στη Ντακότα και στην Αριζόνα, όπου οι θαυμαστές έχουν την ευκαιρία να ζήσουν για λίγο όπως οι πρωταγωνιστές της σειράς.
Ο Ταρζάν (πρωτότυπος τίτλος: Tarzan) είναι αμερικανική μιούζικαλ ταινία περιπέτειας κινουμένων σχεδίων του 1999, σε παραγωγή της Walt Disney Feature Animation για τη Walt Disney Pictures. Αποτελεί την 37η μεγάλου μήκους ταινία της Disney και την τελευταία που κυκλοφόρησε κατά την περίοδο της Αναγέννησής της, η οποία βασίστηκε στο έργο του Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ, Tarzan of the Apes. Αυτή η ταινία είναι η πρώτη κινουμένων σχεδίων που βασίστηκε στην ιστορία του Ταρζάν. Τη σκηνοθεσία ανέλαβαν ο Κέβιν Λίμα και ο Κρις Μπακ, ενώ το σενάριο έγραψαν οι Ταμπ Μέρφι, Μπομπ Τζούντικερ, Νόνι Γουάιτ και Ντέιβ Ρέινολντς. Τις φωνές τους στους πρωταγωνιστές χαρίζουν οι Τόνι Γκόλντγουϊν, Μίνι Ντράιβερ, Γκλεν Κλόουζ και Ρόζι Ο'Ντόνελ, μαζί με τους Μπράιαν Μπλεσντ, Λανς Χένρικσεν, Γουέιν Νάιτ και Νάιτζελ Χόθορν. Η προ-παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1995 με τον Λίμα να έχει επιλεχτεί ως ο σκηνοθέτης,[3] ενώ αργότερα στη σκηνοθεσία προστέθηκε και ο Μπακ. Έπειτα από το πρώτο πρόχειρο σενάριο του Μέρφι, οι Τζούντικερ, Ουάιτ και Ρέινολντς προστέθηκαν στην ομάδα για να ανασχηματίσουν την τρίτη πράξη της ταινίας και να προσθέσουν περαιτέρω υλικό στο σενάριο. Ο Άγγλος μουσικός Φιλ Κόλινς προσλήφθηκε για να συνθέσει και να ηχογραφήσει τα τραγούδια της ταινίας, με το soundtrack να ολοκληρώνεται από συνθέσεις του Μαρκ Μανσίνα. Στο μεταξύ, η ομάδα της παραγωγής ταξίδεψε στην Ουγκάντα και στην Κένυα για να μελετήσουν τους γορίλες. Η εικονογράφηση της ταινίας έγινε στην Καλιφόρνια, στο Ορλάντο και στο Παρίσι, η οποία έγινε με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και το πρωτοποριακό λογισμικό σύστημα Deep Canvas, κυρίως για τη δημιουργία τρισδιάστατων σκηνικών. Ο Ταρζάν έκανε πρεμιέρα στο El Capitan Theatre στις 12 Ιουνίου 1999 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 16 Ιουνίου 1999. Έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν την εικονογράφηση και τη μουσική της ταινίας. Με τον προϋπολογισμό να φτάνει τα $130 εκατομμύρια (η ακριβότερη παραγωγή ταινίας κινουμένων σχεδίων έως τότε μέχρι και την παραγωγή της ταινίας Ο Πλανήτης των Θησαυρών το 2002), η ταινία είχε έσοδα $448.2 εκατομμύρια παγκοσμίως και έγινε η πέμπτη πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία του 1999 και η δεύτερη όσον αφορά τα κινούμενα σχέδια, πίσω από το Toy Story 2. Ήταν επίσης η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που έκανε ντεμπούτο στην πρώτη θέση του Αμερικανικού box office από το 1995 και την ταινία Ποκαχόντας. Εξαιτίας της ταινίας δημιουργήθηκαν κι άλλα έργα όπως μια προσαρμογή για θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ, μια τηλεοπτική σειρά και δύο συνέχειες που κυκλοφόρησαν απευθείας-σε-βίντεο, το Ταρζάν & Τζέιν και το Ταρζάν 2.
Ο Ρομπέν των Δασών (αγγλικά: Robin Hood) είναι αμερικανική-βρετανική κινηματογραφική ταινία κινουμένων σχεδίων σε παραγωγή των Walt Disney Animation Studios και διανομή από την Walt Disney Studios Motion Pictures. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Βόλφγκανγκ Ράιδερμαν και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 8 Νοεμβρίου 1973. Αποτελεί την 21η ταινία κινουμένων σχεδίων της συλλογής Τα Κλασικά της Disney και βασίζεται στον μύθο του Ρομπέν των Δασών, αλλά αντί για ανθρώπους, χρησιμοποιεί ζώα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά στη θέση των ηρώων. Η ιστορία ακολουθεί τις περιπέτειες του Ρομπέν των Δασών, του Λιτλ Τζον και των κατοίκων του Νότιγχαμ καθώς παλεύουν ενάντια στην υπερβολική φορολογία που τους επιβάλλει ο Πρίγκιπας Ιωάννης, με τον Ρομπέν να προσπαθεί να τους βοηθήσει και ταυτόχρονα να προσπαθεί να παντρευτεί τη Λαίδη Μάριαν.
Το «Rio» είναι δημιουργία από τα Blue Sky Studios και τους δημιουργούς της σειράς ταινιών «Ice Age». Αφού ολοκλήρωσε τη δεύτερη ταινία της σειράς «Ice Age», ο Σαλντάνια συνέλαβε την ιδέα της ταινίας, θέλοντας να γράψει μια ιστορία-φόρο τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Ρίο. Η ταινία μας μεταφέρει στη μαγευτική πόλη του Ρίο Ντε Τζανέιρο και στο πλούσιο τροπικό δάσος της Βραζιλίας και έχει ως ήρωα τον Μπλου, έναν παπαγάλο τόσο σπάνιο που πιστεύει ότι είναι ο τελευταίος του είδους του. Όταν όμως ανακαλύπτει ότι υπάρχει κι άλλος σαν κι αυτόν- και μάλιστα θηλυκού γένους- αφήνει το βολικό κλουβί του στη μικρή πόλη της Μινεσότα και πετάει για το Ρίο. Όπως όμως αποδεικνύεται, ο οικόσιτος Μπλου και η εντελώς ανεξάρτητη παπαγαλίνα Τζούελ δεν δείχνουν να είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Απροσδόκητα θα βρεθούν μαζί για να ζήσουν μια περιπέτεια-εμπειρία ζωής, κατά τη διάρκεια της οποίας μαθαίνουν πολλά για τη φιλία, την αγάπη, το θάρρος και τις προκλήσεις της ζωής.
Κυκλοφόρησε το 1995 με μικτές αντιδράσεις από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν την ταινία για την εικονογράφηση και τη μουσική της αλλά κριτίκαραν την ιστορία της για τις ανακρίβειες. Μολαταύτα, η ταινία έκανε εμπορική επιτυχία με έσοδα 346 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office. Πήρε δύο Oscar, καλύτερης μουσικής και καλύτερο τραγούδι.
Η Pocahontas είναι το πρώτο πραγματικό ιστορικό πρόσωπο που μετατρέπεται σε πρωταγωνίστρια ταινίας κινουμένων σχεδίων του Disney. Ωστόσο η διάσταση της πραγματικής ιστορίας της Pocahontas, από αυτήν που βλέπουμε στην οθόνη είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να πει κανείς, ότι και αυτή η ηρωίδα του Disney είναι ένα φανταστικό πρόσωπο. Το πραγματικό όνομα του ιστορικού προσώπου ήταν Pocahontas. Ψέματα. Το αληθινό της όνομα ήταν Matoaka. Pocahontas ήταν το παρατσούκλι της, το οποίο στη γλώσσα της σημαίνει «ζωηρούτσικη», «σκανταλιάρα». Η ταινία είχε επετειακό χαρακτήρα. Γυρίστηκε για να εορταστούν τα 400 χρόνια από τη γέννηση της Pocahontas. Και διατηρεί ένα διακριτικό επετειακό ύφος με τον τρόπο που συνδυάζει μία μάλλον δραματική πλοκή, με πολλά φαντασμαγορικά στοιχεία, όμορφη μουσική και στοιχεία κωμωδίας.
Ο Ροζ Πάνθηρας είναι ένας χαρακτήρας εμπνευσμένος από τον πολύ γνωστό και βραβευμένο με Όσκαρ (το 2004) σκηνοθέτη Blake Edwards. Χρησιμοποίησε τον εν λόγω χαρακτήρα το 1963 στην ομωνυμη ταινία του. Η ταινία αυτή είχε αρκετές συνέχειες από τον ίδιο (5 στο σύνολο) και ακόμη μία παίχτηκε στους κινηματογράφους πριν από ένα χρόνο. Ο Ροζ Πάνθηρας ως κινούμενο σχέδιο πρωτοεμφανίστηκε το 1964. Συνολικά παίχτηκαν 124 shorts με καταπληκτικό αποτέλεσμα (αν και αργότερα κι άλλοι προσπάθησαν να συνεχίσουν τη σειρά αυτή χωρίς το ίδιο αποτέλεσμα). Το πρώτο μάλιστα επεισόδιο (The Pink Phink) βραβεύτηκε παίρνοντας το βραβείο Όσκαρ για το Best Short Subject (Cartoons). Ο Ροζ Πάνθηρας είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του. Μία μεγάλη ροζ γάτα δηλαδή. Αλλά συμπεριφέρεται σαν άνθρωπος, τρώει σαν άνθρωπος, κοιμάται, πλένει τα ρούχα του (που ποτέ δε φοράει), ερωτεύεται, οδηγεί αυτοκίνητο (ή και μοτοσυκλέτα), νταντεύει και αλλάζει μωρά, πηγαίνει για κυνήγι και ψάρεμα, κάνει τον πιλότο, πηγαίνει στον στρατό, εργάζεται σε διάφορες δουλειές, κτλ.
Αλλά το σημαντικότερο που κάνει είναι ότι προσφέρει το γέλιο σε μικρούς και μεγάλους με τα παθήματά του και την τύχη ή ατυχία του. Άλλο χαρακτηριστικό του είναι ότι δε μιλάει ποτέ (δηλαδή, σχεδόν ποτέ ... εκτός από δύο φορές σε όλα τα 124 επεισόδια !!!). Δε χρειάζεται άλλοστε να μιλήσει (είναι 'ζώο' σε τελική ανάλυση - ίσως βέβαια κάποια άνθρωποι να είναι πιο πολύ ζώα από αυτόν, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία ;-). Εξαιρετική μανία του είναι φυσικά το Ροζ χρώμα που το προτιμάει σε οτιδήποτε. Από το χρώμα του αυτόκινήτου του έως του σπιτιού του, κτλ. Μαζί με τον Ροζ Πάνθηρα εμφανίζεται κι ένας άλλος χαρακτήρας ο οποίος ονομάζεται Ο Άνθρωπος (The Man). Είναι αυτό το αστείο κοντόχοντρο άσπρο ανθρωπάκι που είναι πάντοτε το θύμα του Ροζ Πάνθηρα. Ο Άνθρωπος περνάει όλες τις δοκιμασίες και τελικά αποτυγχάνει παταγωδώς, αφού έχει απέναντί του τον Ροζ Πάνθηρα. Είναι πάει να φάει σε ένα εστιατόριο, είτε προσπαθεί να χτίσει ένα σπίτι, είτε οδηγεί, είτε κάνει τον ληστή ή τον κάου-μπόυ πάντοτε στο χάνει στο τέλος.
Παράλληλα με τον Ροζ Πάνθηρα γνωρίσαμε κι άλλους χαρακτήρες στο Pink Panther Show. Ένας ιδιαίτερα δημοφιλής ήταν ο Επιθεωρητής. Δεν είναι φυσικά άλλος από τον Inspector Clouseau. Πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ταινία του Blake Edwards 'Pink Panther' και τον ρόλο τον είχε ο αειμνηστος Peter Sellers. Στην μικρή οθόνη και στα cartoons συγκεκριμένα η πρώτη του εμφάνιση ήταν το 1965 με το επεισόδιο 'The Great DeGaulle Stone Operation'. Ο Inspector έχει σύμμαχό του τον μικρούλη Pier (ας μη ξεχνάμε ότι όλα αυτά διαδραματίζονται στη Γαλλία) και τον αυστηρό αρχηγό της αστυνομίας. Οι εχθροί του ποικίλουν σε κάθε επεισόδειο. Στην αρχή τα καταφέρνουν και ξεφεύγουν αφού έχουν πρώτα ανατινάξει, πυροβολήσει, γκρεμίσει ή πλακώσει, γυμνώσει (και άλλα ρήματα σε -ώσει) τον Inspector, αλλά στο τέλος (σχεδόν πάντα) ο Inspector βγαίνει νικητής. Συνολικά παίχτηκαν 34 επεισόδεια. Άλλοι χαρακτήρες είναι το Μυρμήγκι και ο Μυρμηγκοφάγος (The Ant and the Aardvark). Ένας μεγάλος μπλε Μυρμηγκοφάγος κι ένα μικρό κόκκινο Μυρμήγκι μας κάνουν να ξερενόμαστε στα γέλια στα 17 επεισόδεια που παίχτηκαν. Τι πιο απλό από ένα μεγάλο ζώο που τρώει όλη την ώρα μυρμήγκια να φάει ένα τόσο δα μικρό μυρμηγκάκι... Αλλά όχι για τον δικό μας μυρμηγκοφάγο. Το μυρμήγκι αυτό έχει πολλούς συμμάχους. Από τίγρεις, επιστήμονες, αρκούδες, φορτηγά (!!!), καρχαρίες, κτλ. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο μυρμηγκοφάγος μας είναι εξαιρετικά άτυχος. Τη βγάζει - δεν τη βγάζει από την πείνα ο καημένος! Παίχτηκαν 17 επεισόδια.
Συνεχίζοντας την αναδρομή αυτή στο Σόου του Ροζ Πάνθηρα, πέφτουμε μπροστά σε δύο πολύ γνωστά βατραχάκια. Τον Τόρο (ένα παχουλό βάτραχο) και τον Πάντσο (έναν αδύνατο). Στα 17 επεισόδια που παίχτηκαν με το όνομα Tijuana Toads οι δύο φίλοι μας προσπαθούν απλά και μόνο να επιβιώσουν από φίδια (τον Blue Racer), από πουλιά (τον Crazylegs Crane), από μάγειρες, κτλ. Μέχτι και ζουζούνια που ξέρουν τζούντο συναντούν !!! Εδώ θα ήθελα να πω ότι η φωνή του Πάντσο είναι του ηθοποιού Tom Holland ο οποίος κάνει αρκετούς Μεξικάνους χαρακτήρες στα Looney Tunes.
Η αγαπημένη σειρά «το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον» που λατρέψαμε Μια σειρά κινουμένων σχεδίων που αγαπήσαμε πολλά παιδιά τη δεκαετία του ’80. «Το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον» ήταν βασισμένο στο βιβλίο φαντασίας της Σουηδέζας συγγραφέως Σέλμα Λάγκερλεφ (Selma Lagerlöf, 1858-1940), «Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige». Γυρίστηκαν πενήντα δύο (52) 25λεπτα επεισόδια και παίχτηκε για πρώτη φορά το 1980 ενώ στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΡΤ τα έτη 1983-84 και ακολούθησαν οι επαναπροβολές του 1985 και του 1987 από την ΕΡΤ-1 και του 1989 από την ΕΤ3. Η προβολή της σειράς έφτασε σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, από το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία ως την Ισλανδία, την Αλβανία και τη Νότια Αφρική. Η ιστορία του νάνου Νιλς έχει ως εξής: Ο Νιλς Χόλγκερσον ήταν ένας οκνηρός έφηβος (14 ετών και με το χαρακτηριστικό κόκκινο σκουφί που έμεινε στην ιστορία) που ζούσε σε ένα αγρόκτημα μαζί με τους φτωχούς γονείς του. Τα ενδιαφέροντά του ήταν απλά: έτρωγε, κοιμόταν, έπαιζε και ως εξτρίμ σπορ είχε τον βασανισμό των ζώων και την ταλαιπωρία ανθρώπων. Μέχρι που την πλήρωσε ο άσχημος νάνος Tomte κι αυτός τον τιμώρησε μεταμορφώνοντάς τον σε νάνο. Αλλά ο Νιλς δε μπορεί να είχε παράπονο. Ο νάνος Νιλς μπορούσε τουλάχιστον τώρα, σαν τιμωρία σχεδόν, να ακούει και να καταλαβαίνει τη γλώσσα των ζώων που μέχρι πρότινος βασάνιζε ανελέητα. Τώρα πια ήταν στα μέτρα των ζώων που βασάνιζε. Κι εκείνα ετοίμαζαν την εκδίκησή τους για όσα είχαν τραβήξει. Τότε, ο Μάρτιν, μια άσπρη χήνα, θέλοντας να δείξει σε όλους ότι μπορεί και να πετάει, προσπάθησε να το σκάσει με ένα κοπάδι περαστικές αγριόχηνες. Ο Νιλς πιάστηκε από το λαιμό του για να γλιτώσει από την εκδίκηση των ζώων και το ταξίδι…άρχισε. Ο Μάρτιν, η σοφή Άκα (επικεφαλής των αγριόχηνων), ο υπαρχηγός Γκούναρ, ο σκίουρος Κρούμελ και η πονηρή αλεπού Σμίρελ που λιγουρευόταν τις χήνες έγιναν η συντροφιά του στο ταξίδι για το Βορρά και τη Λαπωνία. Το ταξίδι αυτό του Νιλς στους ουρανούς της Σουηδίας ήταν μια αποκάλυψη πραγματική. Πιασμένος από το λαιμό του Μάρτιν έμαθε να αγαπά τη φύση και τα ζώα, να νιώθει τις δυσκολίες της επιβίωσής τους, να χαίρεται μαζί τους, να μοιράζεται, να βοηθά και να αγαπά. Το τεμπέλικο, κακομαθημένο αγόρι που βασάνιζε ζώα και σκορπούσε τη ζωή του έγινε ένας ευαίσθητος άνθρωπος που σεβόταν τη φύση και αγαπούσε τα ζώα. Όταν ολοκληρώθηκε το ταξίδι του και μαζί και η μετάλλαξή του σε άνθρωπο της προκοπής, ο νάνος του έδωσε ξανά την ανθρώπινη μορφή του και μέγεθος. Μόνο που του πήρε και την ικανότητα να μιλά με τα ζώα. Αλλά η αγάπη και η κατανόηση τώρα είχαν ριζώσει. Μια σειρά κινουμένων σχεδίων σε πλήρη αντίθεση με τα σημερινά καρτούν της βίας, της φαμφάρας και του μάρκετινγκ. Ένα animation για παιδιά κι όχι για επίδοξους μαχητές.
Ο Marty (Chris Rock) είναι μια ζέβρα στον ζωολογικό κήπο της Νέας Υόρκης. Συμπληρώνει δέκα χρόνια ζωής και ακόμα δεν έχει δει τίποτα εκτός από τα κάγκελα που τον περιτριγυρίζουν. Η ευχή του είναι να μπορέσει να επιστρέψει στις σαβάνες. Ο Alex το λιοντάρι (Ben Stiller) δεν έχει τέτοια προβλήματα. Είναι η κύρια ατραξιόν του ζωολογικού κήπου και το σημαντικότερο γι αυτόν είναι να του εξασφαλίζουν για κάθε γεύμα μια ζουμερή μπριζόλα. Την παρέα συμπληρώνει η Gloria (Jada Pinkett Smith), ένας ήπιος ιπποπόταμος και ο Melman (David Schwimmer) η υποχονδριακή καμηλοπάρδαλη. Όταν ο Marty αποφασίσει να πάει μόνος του στη σαβάνα αποδρώντας από το κλουβί του, οι φίλοι τον ακολουθούν προσπαθώντας να του αλλάξουν γνώμη. Επειδή ένα λιοντάρι στον υπόγειο της Νέας Υόρκης δεν περνάει απαρατήρητο, τα ζώα αιχμαλωτίζονται και πάλι από τις αρχές, και πακεταρισμένα σε κιβώτια στέλνονται σε ένα πάρκο στην Κένυα στο οποίο δεν φτάνουν ποτέ, μιας που τέσσερις πιγκουίνοι καταλαμβάνουν το πλοίο και τα τέσσερα ζώα καταλήγουν στην καταπράσινη Μαδαγασκάρη. Και τώρα, που θα βρει την μπριζόλα του ο Alex;
Η Χάιντι (το Κορίτσι των Άλπεων) είναι ιαπωνική σειρά anime παραγωγής 1974, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Γιοχάνα Σπίρι. Αφηγείται τα παιδικά χρόνια ενός ορφανού κοριτσιού που μεγαλώνει στις ελβετικές Άλπεις μαζί με τον κτηνοτρόφο παππού της, σκορπώντας τη χαρά και την αισιοδοξία σε όσους βρίσκονται γύρω της. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην ιαπωνική τηλεόραση στις 6 Ιανουαρίου του 1974 και ολοκληρώθηκε σε 52 εβδομαδιαία επεισόδια. Στη συνέχεια προβλήθηκε μεταγλωττισμένη σε δεκάδες χώρες, εκτοξεύοντας την καριέρα των Ισάο Τακαχάτα (σκηνοθεσία) και Χαγιάο Μιγιαζάκι (σχεδιασμός χώρων-τοπίων), οι οποίοι τις επόμενες δεκαετίες γνώρισαν παγκόσμια φήμη για τη διασκευή κλασικών έργων της παιδικής λογοτεχνίας σε anime.
«Εμπρός λοιπόν καλό μου χέρι!». Αυτή τη φράση έλεγε ο αγαθός αστυνόμος Σαΐνης όταν τα έβρισκε σκούρα σε μια μυστική αποστολή που του είχε ανατεθεί. Μαζί με την ανιψιά του, Πένυ, που είχε φοβερές γνώσεις ηλεκτρονικού υπολογιστή και τον σκύλο της Μπρέιν, πάντα κατάφερνε να γλυτώσει την τελευταία στιγμή. Η απάντηση τότε που ερχόταν από τον κακό της σειράς, Δόκτωρ Κλάου, ηγέτη της οργάνωσης MAD, ήταν πάντα οργισμένη. «Την επόμενη φορά, Σαΐνη!! Την επόμενη φορά!!», καθώς ήλπιζε πως κάποια στιγμή θα κατατρόπωνε τον αστυνομικό. Η τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων «Αστυνόμος Σαΐνης» υπήρξε συμπαραγωγή της Αμερικής, του Καναδά και της Γαλλίας. Αποτελούταν από δύο σεζόν επεισοδίων και έπαιζε στην τηλεόραση από το 1983 έως το 1986. Ήταν η πρώτη σειρά κινουμένων σχεδίων της «DiC Entertainment» που βρισκόταν σε κοινοπραξία με τρεις χώρες. Δημιουργοί ήταν οι Άντι Χιούαρντ, Μπρούνο Μπιάνκι και Τζιν Κάλοπιν και η παραγωγή ήταν του αμερικανικού στούντιο «DiC Entertainment» και του καναδικού «Nelvada». Στην ελληνική τηλεόραση, η σειρά προβλήθηκε αρχικά από την ΕΤ1 και στη συνέχεια από τη ΔΤ.
Ο Τάσος Κωστής ήταν ο Έλληνας που έδωσε φωνή στον Σαΐνη, η Λέτα Μουσούτη ήταν γλυκιά Πέννυ, τον μοχθηρό Δόκτωρ Κλάου μεταγλώττισε ο Χρήστος Πάρλας, ενώ ο Χρήστος Κατσιγιάννης δάνεισε τη φωνή του στον Αρχηγό Κουίμπι. Τους στίχους της ελληνικής εκδοχής του Αστυνόμου Σαΐνη έγραψε ο Παναγιώτης Τσαπάρας:
Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες του «χαζούλη» Αστυνόμου Σαΐνη, ο οποίος είναι μισός άνθρωπος, μισός ρομπότ. Με τη χαρακτηριστική γκρι καπαρντίνα και το ασορτί του καπέλο, ο αστυνόμος είναι ετοιμοπόλεμος για την επόμενη μυστική αποστολή που του δίνει σε σημείωμα ο Αρχηγός Κουίμπι. Παρόλο που κάθε φορά ο Κουίμπι, εμφανίζεται μεταμφιεσμένος στον Σαΐνη και το χαρτί με τις απόρρητες πληροφορίες της αποστολής «θα αυτοκαταστραφεί», ο Αστυνόμος πάντα το διαβάζει φωναχτά, σαν να μην τον ενδιαφέρει καθόλου.
«Κρυφό χαρτί» του Σαΐνη, πέρα από τις άπειρες πατέντες που βγάζει από το καπέλο του, από ενσωματωμένη ομπρέλα και έλικα μέχρι τάπερ, είναι η ξανθιά και πανέξυπνη ανιψιά του, Πένυ, η οποία είναι «άσος» σε ό,τι έχει σχέση με την τεχνολογία. Ο Σαΐνης, βέβαια, ως βιονικός υπεράνθρωπος μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιμηκύνει τόσο τα πόδια του όσο και τα χέρια του, αλλά και τον λαιμό του και να σωθεί βέβαια την τελευταία στιγμή.
Αιώνιος εχθρός του Σαΐνη, ο υπέρτατος κακός Δόκτωρ Κλάου που έχει θέσει ως στόχο ζωής να κατατροπώσει τον αγαθό ήρωα. Φαίνεται μόνο το χέρι του αλλά και η καρέκλα που κάθεται, η οποία έχει τα αρχικά MAD. Δίπλα του, η επίσης μοχθηρή γάτα του, αντίπαλος του Μπρέιν. Ο Σαΐνης δεν παθαίνει ποτέ, γεγονός που εξοργίζει τον Δόκτωρ, ο οποίος σε κάθε επεισόδιο σπαταλά αλόγιστα τις βόμβες του και τελειώνει πάντα με την υπόσχεση, ότι η «επόμενη φορά» θα είναι και η τελευταία του Σαΐνη.
Η ιστορία πίσω από τον Αστυνόμο Σαΐνη
Ο πρωτότυπος τίτλος της τηλεοπτικής σειράς ήταν «Inspector Gadget», σε ελεύθερη μετάφραση δηλαδή «Επιθεωρητής Γκατζετάκιας». Οι δημιουργοί της σειράς, εμπνεύστηκαν τον χαρακτήρα του κουτού αστυνομικού από τον σκύλο ρομπότ «Dynomutt», που πάντα βρισκόταν την κατάλληλη στιγμή για να σώσει τον ιδιοκτήτη του από μπελάδες. Όσο η σειρά παιζόταν στην τηλεόραση ποτέ δεν έγινε γνωστό πώς ο Αστυνόμος Σαΐνης ήταν μισός άνθρωπος-μισός ρομπότ.
Η αποκάλυψη ήρθε το 1991. Ο Σαΐνης ήταν ένας συνηθισμένος αστυφύλακας με το όνομα Τζον Μπράουν, μέχρι που πάτησε μια μπανανόφλουδα, γλίστρησε και έπεσε από τις σκάλες. Μετά από πολύωρο χειρουργείο, ξύπνησε και είδε ενσωματωμένες στο σώμα του «περισσότερες από 13.000 συσκευές που πολεμούν το έγκλημα και τη διαφθορά.» Για το τελικό σχέδιο του αστυνόμου, χρειάστηκαν πάνω από από 350 προσπάθειες, ώστε να αποτυπωθούν όλες αυτές οι καινοτόμες συσκευές. Καμία, βέβαια από αυτές δεν ήταν όπλο. Οι δημιουργοί θεώρησαν πως αν ζωγράφιζαν ένα όπλο στο χέρι του Σαΐνη, αυτό θα είχε αρνητικό αποτέλεσμα στους μικρούς τηλεθεατές. Παράλληλα, στο πιλοτικό επεισόδιο της σειρά, ο Σαΐνης, είχε και μουστάκι. Ωστόσο, παρέπεμπε στον επιθεωρητή Κλουζό από τον «Ροζ Πάνθηρα», έτσι η ιδέα αυτή εγκαταλείφθηκε.
Ποιος ήταν ο Δόκτωρ Κλάου;
Άλλο ένα αναπάντητο ερώτημα που δημιούργησε η σειρά ήταν το πρόσωπο του Δόκτωρ Κλάου. Άδικα περίμεναν οι τηλεθεατές στο τελευταίο επεισόδιο να αποκαλυφθεί ο κακός. Μάλιστα, οι φήμες οργίαζαν ότι ο Αστυνόμος Σαΐνης και ο Δόκτωρ Κλαου ήταν το ίδιο πρόσωπο. Σύμφωνα με μια θεωρία, ο ο Κλάου ήταν ντετέκτιβ και έπειτα από μια έκρηξη, θεωρήθηκε νεκρός. Η Πένυ «κατασκεύασε» τον Αστυνόμο Σαΐνη ως θείο της, τη στιγμή που πραγματικός της θείος ήταν ο Δόκτωρ Κλάου. Γι’ αυτό τον λόγο άλλωστε, ο κακός δεν πείραξε ποτέ την γλυκιά και πανέξυπνη Πένυ. Όλες οι θεωρίες βγήκαν λανθασμένες, όταν το 1992, ο Δόκτωρ Κλάου κυκλοφόρησε στην αγορά ως φιγούρα.
Μυστήριο, επίσης, ήταν και η λέξη «MAD» που ήταν γραμμένη στην καρέκλα του Δόκτωρ. Η επικρατέστερη εκδοχή ήθελε την λέξη να είναι ακρωνύμιο για το «Mean and Dirty», δηλαδή «Κακός και Βρώμικος». Ορισμένοι υποστήριζαν ότι σήμαινε «Κακόβουλη Επιχείρηση Καταστροφής» («Malevolent Agency of Destruction») και άλλοι «Άνδρες εναντίον Σκύλων» («Men Against Dogs»). Η τηλεοπτική σειρά είχε τεράστια επιτυχία και το 1999 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστή τον Μάθιου Μπρόντερικ. Το 2009, η εταιρία ψυχαγωγικών μέσων «IGN» κατέταξε τον Αστυνόμο Σαΐνη στην 54η θέση ανάμεσα στις 100 καλύτερες σειρές κινουμένων σχεδίων.
Ο χαρακτήρας του Φρου Φρου (πρωτότυπο Πούμουκλ - Pumuckl) δημιουργήθηκε το 1961 από τη Γερμανίδα συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ellis Kaut και πρωτοεμφανίσθηκε στο βαυαρικό ραδιόφωνο το 1962. Το τελευταίο επεισόδιο ακούστηκε το 1973. Πρόκειται για έναν χαρακτήρα καρτούν με φουντωτά κόκκινα μαλλιά που μιλά ακατάπαυστα και κάνει αδιάκοπα σκανταλιές. Εκφράζει συνεχώς απορίες και δημιουργεί συχνούς μπελάδες στον γεράκο επιπλοποιό Eder, στου οποίου το σπίτι κατοικεί. Είναι από φύση εγωιστής, αισθάνεται όμως τύψεις όταν προκαλεί τη στενοχώρια του επιπλοποιού. Εμφανίζεται πάντα ξυπόλυτος με μουσταρδί μπλουζάκι και πράσινο παντελονάκι και δεν είναι γνωστή η ηλικία του. Η μεγάλη του ραδιοφωνική επιτυχία τον οδήγησε στην τηλεόραση. Η σειρά ήταν αυστροουγγαρέζικης παραγωγής και προβαλλόταν στη γερμανική τηλεόραση έως και το 2003. Ο πρώτος κύκλος επεισοδίων προβλήθηκε στην τηλεοπτική σεζόν 1982 - 1983 (26 επεισόδια) ενώ ο δεύτερος 1988 - 1989 (52 επεισόδια) με εικοσιπεντάλεπτη διάρκεια το καθένα. Στην Ελλάδα προβλήθηκε το 1987 από την ΕΡΤ1 μεταγλωττισμένος με τη φωνή της Κλεοπάτρας Ροντήρη.
Η υπόθεση Ο Φρου Φρου ήταν ένα ξωτικό που λάτρευε ότι είχε σχέση με τη θάλασσα και ιδιαίτερα τα ιστιοφόρα. Χάθηκε στη Βαυαρία και βρήκε καταφύγιο στο ξυλουργείο του Eder, του παππούλη όπως τον αποκαλεί ο Φρου Φρου. Είναι αόρατος για τους ανθρώπους και γίνεται ορατός μόλις ακουμπά κάτι φτιαγμένο από ανθρώπινο χέρι. Καθώς τρυπώνει στο ξυλουργείο πατά σε χυμένη κόλλα και έτσι χάνει το προνόμιό του να είναι αόρατος. Γίνεται στο εξής ορατός αλλά μόνο στον άνθρωπο που τον είδε, δηλαδή τον ηλικιωμένο ξυλουργό. Με την έμφυτη ξεροκεφαλιά του συχνά παρακούει τον παππούλη του και είτε βγαίνει στον κόσμο των ανθρώπων και τους δημιουργεί προβλήματα, με τις σκανταλιές του ή μπλέκει σε μπελάδες τον ίδιο και τον ξυλουργό όταν κάποιος άνθρωπος ή πελάτης επισκεφθεί το ξυλουργείο.
Ο ξυλουργός (Franz ή Meister Eder) είναι ένας ηλικιωμένος κύριος που ζει μόνος, αφοσιωμένος στο αγαπημένο του επάγγελμα. Είναι νομοταγής πολίτης, πάντα ευγενής, χαμηλών τόνων και δεν επιθυμεί εντάσεις. Έχει λιγοστούς φίλους και δεν έχει δημιουργήσει οικογένεια. Η σχέση του με τον Φρου Φρου θυμίζει τη σχέση ενός μικρού παιδιού με τον παππού του.
Στη Γερμανία προβλήθηκαν τρεις ταινίες με τον Φρου Φρου πρωταγωνιστή ενώ το 2000 στο Μόναχο ανέβηκε μιούζικαλ, με τον τίτλο «Meister Eder and his Pumuckl», που έκοψε συνολικά πάνω από 250.000 εισιτήρια.
Η ταινία αποτελεί συνέχεια του Finding Nemo. Το Finding Dory εστιάζει στη Ντόρι, ένα ψάρι με αμνησία, που ταξιδεύει για να ανταμώσει ξανά με τους γονείς της. Στο δρόμο της, την αιχμαλωτίζουν και την πηγαίνουν σε ένα δημόσιο ενυδρείο, από το οποίο ο Μάρλιν και ο Νέμο κάνουν απόπειρα να τη σώσουν. Η παραγωγή συνεχίζει να κυμαίνεται στα γνωστά υψηλά στάνταρ, ωστόσο, πέρα από την εξαιρετική δουλειά στον τεχνικό τομέα (χρωματικά είναι ίσως από τα πιο εντυπωσιακά κινούμενα σχέδια που έχουμε δει), καταφέρνει να ανεβάσει τον πήχη της συγκίνησης ακόμη πιο ψηλά. Ήδη από το «Ψηλά στον Ουρανό» και το «Toy Story 3» έως το πρόσφατο «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» και τώρα το «Ψάχνοντας την Ντόρι», επιχειρείται μια βάρια συναισθηματική προσέγγιση που απειλεί να πνίξει το καθιερωμένο πια κοινωνικό μήνυμα του παραδοσιακού αμερικανικού καρτούν. Δείτε το trailer:
Ο Γκρου ένας υπερ-κακός υιοθετεί τρία κοριτσάκια από ένα ορφανοτροφείο. Ο Βέκτορ ο αντίπαλός του κλέβει την πυραμίδα της Γκίζας. Όταν ο Γκρου μαθαίνει για την ληστεία του Βέκτορ, σχεδιάζει μια ακόμα μεγαλύτερη ληστεία, να σμικρύνει και να κλέψει τη Σελήνη. Η ταινία κέρδισε πολύ καλές κριτικές και είχε ως αποτέλεσμα την συνέχεια της ταινίας. Πρωτότυπο! Το ψηφιακό καρτούν έρχεται πιο κοντά στο αυθεντικό κόμικ και χωρίς να εγκαταλείπει την οπτική του τελειομανία, παραπέμπει σε πιο αθώες ημέρες. Το βασικότερο χαρακτηριστικό του σχεδίου είναι οι στρογγυλές καμπύλες, με έμφαση στους τσουπωτούς χαρακτήρες. Ενώ τα πιτσιρίκα-ήρωες είναι γλυκά, οι κακοί έχουν κάποια κιλάκια παραπάνω. Μα δεν είναι μονάχα το σχέδιο που σε κερδίζει. Είναι και το χιούμορ που δεν σ’ εγκαταλείπεται στιγμή, με λεκτικά κόλπα, κωμική δράση και συνέπεια στον χιουμοριστικό του χαρακτήρα, όταν τα περισσότερα καρτούν δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τις προθέσεις τους σε αυτόν τον τομέα. Δείτε το trailer:
Η κεντρική ιδέα γεννιέται σε ένα κοτέτσι που οι κότες βλέπουν ως ήρωα έναν πετεινό τον Rocky και περιμένουν από αυτόν να να τους σώσει από τον βέβαιο θάνατο που τους περιμένει στη φάρμα, μιας και οι ιδιοκτήτες από εταιρία πωλήσεων αυγών θέλουν να την αλλάξουν σε εταιρία πωλήσεων κοτόπιτας. Μια από τις καλύτερες και πιο έξυπνες ταινίες κινουμένων σχεδίων που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα, του 2000. Ιδιόμορφη, διαφέρει από τις γνωστές της Pixar και ανταγωνιστών, η παραγωγή των Aardman Studios χρησιμοποιεί την τεχνική των πήλινων μοντέλων για να αφηγηθεί τη ζωή σε βρετανικό κοτέτσι που κυλά ήσυχα μέχρι που φτάνει κατά λάθος Αμερικανός κόκορας για να εμπνεύσει κοινωνική αφύπνιση και να αποτρέψει το ζοφερό μέλλον που περιμένει τη μέση κότα. Εξαιρετικό και με επίπεδο το χιούμορ με σαρκαστικές πινελιές, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Από τις πιο πετυχημένες δουλειές του Μελ Γκίμπσον. Δείτε το trailer:
