The conjuring (2013)

Patrick Wilson, Vera Farmiga

Το Κάλεσμα, αν δεν είναι η καλύτερη, είναι σίγουρα στην τριάδα των καλύτερων ταινιών ψυχολογικού και μεταφυσικού τρόμου της τελευταίας εικοσαετίας. Προσγειωμένο, έστω κι αν έχει να κάνει με το μεταφυσικό, γυρισμένο με μεράκι, αποτελεί την ιδανική επιλογή για κάποιον που θέλει να δει μια γνήσια ταινία τρόμου, που μπορεί να μη δίνει κάτι καινούριο στο είδος αλλά το αναζωογονεί.

Sinister (2012)

Ehtan Hawke, Juliet Rylance

Αφενός, δεν υπάρχει τίποτα το ουσιαστικά πρωτότυπο στο «Sinister». Αφετέρου, όμως, μιας κι όλα δουλεύουν μια χαρά, φαντάζει πραγματικά δύσκολο να υπάρξει θεατής που θα απογοητευτεί από αυτό. Με εξαίρεση την προβλέψιμη κατάληξη και ορισμένες στιγμές που δεν αξιοποιούν πλήρως τις ατμοσφαιρικές δυνατότητές τους, το φιλμ τα καταφέρνει περίφημα στο να δημιουργήσει μια αξιοπρεπέστατη ατμόσφαιρα απειλής. Έξυπνο εύρημα αποδεικνύεται αυτό της παρακολούθησης από τον πρωταγωνιστή μυστηριωδών παλιών φιλμ, το οποίο συμβάλλει καθοριστικά στην εν λόγω ατμόσφαιρα, στο ενδιαφέρον της υπόθεσης, αλλά και στην αίσθηση φόβου, θυμίζοντας το ρίγος της βιντεοταινίας του The Ring.

Saw (2004)

Cary Elwes, Leigh Whannell

Αν σας έχει λείψει η αγωνία και το άγχος που μόνο ένα καλό θρίλερ μπορεί να μεταδώσει, το Saw διαθέτει όλα τα μέσα για να καλύψει στο έπακρο το κενό. Αν πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που μια ταινία αποτελούσε για μέρες κεντρικό θέμα συζήτησης και σχολιασμού στην παρέα σας, φροντίστε μετά την παρακολούθηση αυτής της ταινίας να υπάρχουν στο ψυγείο μπίρες και παγάκια για τον καφέ. Αν πάλι έφτασαν στα αυτιά σας φήμες ότι το Saw είναι το Se7en της νέας γενιάς, διαγράψτε την πληροφορία με μια γερή μονοκοντυλιά, μιας και είναι κρίμα να απογοητευτείτε από ένα τόσο ισχυρό crowd pleaser. Αν βγαίνοντας από την αίθουσα μπείτε στον πειρασμό να αναρωτηθείτε τι θα μπορούσε να απογίνει αυτό το υλικό στα χέρια άλλων δημιουργών και με μεγαλύτερο budget, αφενός ανακουφιστείτε με τη γνώση ότι δεν είστε οι μόνοι, αφετέρου αφήστε και λίγο χώρο για τα εύσημα σε δύο άπειρους νεαρούς από την Αυστραλία, οι οποίοι με ένα σενάριο στο χέρι και μηδενικές διασυνδέσεις μπόρεσαν να στήσουν μια ταινία που απέφυγε στην τελευταία στροφή την απευθείας έκδοση σε βίντεο για να εντυπωσιάσει τον πλανήτη.

Runaway jury (2003)

John Cusack, Rachel Weisz

Η ταινία πρόκειται για μια καλογυρισμένη ιστορία που έχει λίγο απ`όλα τα στοιχεία εκείνα που θα μπορούσαν να την κάνουν εισπρακτική επιτυχία. Δράση συνεχώς εξελισσόμενη, δικαστικές αίθουσες, αγωνία, κάποιες μικρές δόσεις θρίλερ και κυρίως έντονες ανατροπές καθώς ο θεατής από ένα σημείο και μετά δεν ξέρει ποιον και τι να πιστέψει. Μια απ`τις ταινίες με τον μεγαλύτερο αποπροσανατολισμό του θεατή που έχω δει ποτέ. 

Η σκηνοθεσία από μεριάς Fleder είναι γεμάτη μυστήριο αλλά ταυτόχρονα πειθαρχία. Ακολουθεί μια σταθερή γραμμή που σε οδηγεί σταδιακά στην κορύφωση, ταξιδεύοντάς σε ωστόσο μέσα από λαβύρινθους, καθώς από νωρίς φανερώνει πως δεν έχει καμία διάθεση να ξεδιπλώσει έτσι απλά το κουβάρι της ιστορίας και να σου δώσει την λύση στο πιάτο. Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να εξερευνήσεις και να επεξεργαστείς σωστά τα δεδομένα. 

Panic room (2002)

Jodie Foster, Kristen Stewart

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να αναφέρω είναι πως πρόκειται για ένα φιλμ του David Fincher, που μαζί με τον Shyamalan είναι εκ των αγαπημένων σκηνοθετών του κοινού.  Βέβαια ο Fincher με την πρώτη του ταινία το Se7en έθεσε πολύ ψηλά τα όρια για να καταφέρει ποτέ να τα ξεπεράσει. Αυτό όμως δεν μειώνει σε τίποτα τις κατοπινές του δημιουργίες.

Ανάμεσα σε αυτές το Panic room είναι ένα θρίλερ που βασίζει την επιτυχία του στην πρωτοτυπία της κινηματογράφησης, στην εκπληκτική σεναριακή σύλληψη του David Koepp, στο συνεχώς ανατρεπτικό της ρυθμό και φυσικά στην καταπληκτική ερμηνεία της Jodie Foster. Δεν πιστεύω πως υπήρχε καλύτερη επιλογή από αυτή για τον συγκεκριμένο ρόλο.

Misery (1990)

James Caan, Kathy Bates

Ο σκηνοθέτης Rob Reiner, μαζί με τη βοήθεια του βραβευμένου από την Ακαδημία σεναριογράφου William Goldman, παίρνει αυτή την σχετικά απλή και «κλειστοφοβική» ιστορία και, χωρίς να τη «βεβηλώσει», την περνάει στο άλλο επίπεδο, δημιουργώντας ένα αγωνιώδες και «σφιχτό» ψυχολογικό θρίλερ. Ο «ρολίστας» James Caan υποδύεται τον συγγραφέα Paul Sheldon, αλλά εκείνη που «κλέβει» την παράσταση σε κάθε καρέ παρουσίας της στην οθόνη είναι η Kathy Bates ως Annie Wilkes. Η Ακαδημία ορθά την τίμησε με το Oscar Α` Γυναικείου Ρόλου, καθώς καταφέρνει να δημιουργήσει μια persona ­αινιγματική αλλά και διαρκώς τρομακτική, με μια τέτοια τρέλα στη ματιά της που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε τη «θηλυκή πλευρά του Hannibal Lecter»! Αξίζει να σημειωθεί πως ο Reiner χρησιμοποιεί κατά καιρούς κάποια γνωστά κινηματογραφικά «κλισέ» για να τονώσει την ατμόσφαιρα και το επιτυγχάνει στο έπακρο χωρίς να γίνεται γραφικός. 

Ελάχιστοι είναι οι δευτερεύοντες ρόλοι, από τους οποίους ξεχωρίζουμε σίγουρα τον Richard Farnsworth. Εν κατακλείδι, το «Misery» είναι μια ταινία που, παρά το κάπως «περιοριστικό» της concept, διατηρεί εξαιρετικό ρυθμό και τα ποσοστά της αγωνίας σε υψηλότατο επίπεδο για τα 107 λεπτά που διαρκεί. 

Mirrors (2008)

Kiefer Sutherland, Paula Patton

Στην ιστορία μας παρακολουθούμε έναν πρώην αστυνομικό που προσλαμβάνεται από μια υπηρεσία φύλαξης κτηρίων. Ευρισκόμενος σε προβληματική φυσική και ψυχολογική κατάσταση, μετά και τον πρόσφατο χωρισμό από τη γυναίκα του, ο Ben αναλαμβάνει την υποχρέωση να καλύψει το βραδινό ωράριο σ`ένα μισο-κατεστραμμένο από μια πυρκαγιά, γοτθικό κτίριο. 

Γρήγορα θα διαπιστώσει ότι μια απόκοσμη δύναμη που εκπορεύεται από τους ανέπαφους καθρέφτες του κτηρίου αποτελεί μια απειλή πρώτου μεγέθους για τον ίδιο και την οικογένειά του. 

Προσπαθώντας να λύσει το γρίφο της αποτρόπαιης αυτής κατάστασης θα γίνει αποδέκτης της αμφισβήτησης των ανθρώπων του περιβάλλοντός του, αλλά και υπονοιών σχετικά με την πνευματική του υγεία. 

Βασισμένο σ έναν αρχετυπικό φόβο, το φιλμ του Alexandre Aja έχει σφιχτή δομή και καταφέρνει χωρίς μεγάλη δυσκολία να διαχύσει μια απειλητική ατμόσφαιρα στα χιλιάδες καρέ του. Καταφέρνει στη δέση της πλοκής να αποσπάσει το ενδιαφέρον του θεατή, αλλά χάνει τελικά το παιχνίδι της προσήλωσης ακριβώς στο σημείο που ο θεατής αρχίζει να κάνει δική του την ταινία και να αναρωτιέται πάνω στις αιτίες που δημιούργησαν την περίπλοκη αυτή κατάσταση. 

Mindhunters (2004)

Val Kilmer, LL Cool J

Το Mindhunters αφού πέρασε το δικό του Γολγοθά μέχρι να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες , άλλαξε πολλές ημερομηνίες και σκηνοθέτες , πέρασε τελικά στη σκηνοθετική διαθεσιμότητα του Renny Harlin , ο οποίος προσδίδει στο σενάριο (Wayne Kramer - The Cooler) που έχει στα χέρια του έντονη δράση σ’ένα ατμοσφαιρικό σκοτεινό περιβάλλον και με τη βοήθεια των συνεχόμενων εναλλαγών που φέρνουν τη μια ανατροπή πάνω στην άλλη δημιουργεί ένα θρίλερ που την περισσότερη ώρα εξελίσσεται κάτω από μια ασφυκτική χρονική πίεση. Ο χρόνος άλλωστε είναι το σπουδαιότερο στοιχείο της ταινίας και οι δείκτες ενός ρολογιού αποτελούν ενδεικτική μαρτυρία του επόμενου κάθε φορά θύματος. Ο Renny Harlin χρησιμοποιεί την ίδια πιεστική ένταση του Driven αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση τη χειρίζεται περισσότερο επιλεκτικά δίνοντας στην εξέλιξη του φιλμ μια αίσθηση επείγουσας αποκάλυψης και προβλεπτικής ικανότητας καθώς οι ήρωες προσπαθούν να προσδιορίσουν την ταυτότητα του δολοφόνου πριν γίνουν οι ίδιοι το επόμενο θύμα του. 

Klute (1971)

Jane Fonda, Donald Sutherland

Σαν ψυχολογικό δοκίμιο με σαφείς σινεφιλικές τάσεις, η Εξαφάνιση είναι μια θαυμάσια σπουδή πάνω στην σκοτεινή πλευρά της Αμερικής. Πάνω στην Jane Fonda χτίζεται ένας εύθραυστος και γοητευτικός χαρακτήρας, με φροϋδικά ψυχολογικά αδιέξοδα. Όμως, ενώ στο σινεφιλισμό ο Pakula αριστεύει, χάνει, σε μεγάλο βαθμό, τον άλλο του ρόλο, που είναι η ταινία-θρίλερ. Δεν δουλεύει πολύ πάνω στην αγωνία και στον κρυφό κίνδυνο, πόσο μάλλον όταν καταλήγει σε μια συμβατική σκηνή, χωρίς ένταση, χωρίς πρόκληση. Έχουμε, όμως, και έναν καταλυτικό Donald Sutherland, που επιβάλει σιγά-σιγά το πρόσωπο του στο Χόλιγουντ και δύο λειτουργικότατα και θαυμαστά μουσικά μοτίβα από τον Michael Small, ένα για το θρίλερ και ένα για τον ρομαντισμό. «Υπόγεια» και η φωτογραφία του Gordon Willis και πολύ καλά στησίματα της κάμερας από τον δημιουργό. Γενικά, μια πάρα πολύ καλή πρόταση από ένα παρελθόν, για το οποίο οι Αμερικανοί, κινηματογραφικά, πρέπει να είναι υπερήφανοι. 

In the cut (2003)

Meg Ryan, Mark Ruffalo

Ερωτικό θρίλερ της Τζέιν Κάμπιον στο οποίο δεσπόζει το όνομα της Μεγκ Ράιαν, που δοκιμάζει σε ένα νέο είδος κινηματογραφου από αυτό που την έχουμε συνηθίσει-τολμά να εμφανισθεί και γυμνή- και δικαιώνεται καθώς τα καταφέρνει με αφοπλιστική ευκολία. Αναμέναμε μια ουσιαστικότερη τομή στην γυναικεία ψυχοσύνθεση, ένα σενάριο με καλύτερους ρυθμούς και δομή-το πρώτο ημίωρο έχει φοβερή κοιλιά- μια ταινία πιο... τολμηρή από τη διαφήμιση και τις φήμες που την ακολουθούσαν, αλλά μάταια. Δεν πρόκειται βέβαια για ένα κακό φιλμ, ούτε είναι απλά μέτριο, πάντως σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι αντάξιο της δημιουργού του The Piano και της κλάσης της Μεγκ Ράιαν.

Fright night (1985)

Chris Sarandon, William Ragsdale, Amanda Bearse

Ρίχνοντας λοξές ματιές στην ένδοξη ιστορία των παραγωγών της Hammer και μπολιάζοντας ταυτόχρονα το στόρι με ελάχιστες στιγμές gore απόλαυσης που χαρακτηρίζονται  από μια τρομακτική διάθεση παράλληλα με μια δόση χιούμορ, ο Holland ισορροπεί με επιτυχία ακριβώς στο μέσο ενός Young Frankenstein - Φρανκενστάϊν Τζούνιορ και ενός «Dawn of the Dead», αποτρέποντας αφενός τη μετατροπή του φιλμ σε απόλυτη φαρσοκωμωδία, στερώντας του αφετέρου την αβάσταχτη σοβαρότητα που διακρίνει άλλες ταινίες με αντίστοιχη θεματολογία. Η διαχρονικότητά του βασίζεται κυρίως στον παράγοντα αυτό, αν αναλογιστούμε πόσο ασόβαρες και παιδαριώδεις φαντάζουν στην εποχή μας οι φιγούρες – βαμπίρ που κατέκλυζαν τις οθόνες στην περίοδο της εφήμερης δόξας τους. Ένα ισχυρό must, και όχι μόνο για τους λάτρεις του είδους, για μια ταινία που αν και γνώρισε την –σχετική πάντοτε με το κοινό στο οποίο στοχεύει- επιτυχία την εποχή της, στεφανώθηκε τις cult δάφνες της στα μέσα της δεκαετίας του ’90 οπότε και το σινεμά τρόμου αντιμετώπιζε τη μεγαλύτερη του κάμψη. 

Δείτε το trailer:

Feardotcom (2002)

Stephen Dorff, Natascha McElhone, Stephen Rea

Το πρόβλημα δεν είναι η σκηνοθεσία των περιορισμένων δυνατοτήτων του William Malone. Ούτε τα φλουταρισμένα πλάνα που δημιουργούν μια αίσθηση video clip θυμίζοντας φορές Nightmare on Elm Street. Το ογκώδες πρόβλημα είναι το σενάριο, που είναι τραγικά επίπεδο, ασύνδετο, αδιάφορο για τους χαρακτήρες του. 




Δείτε το trailer:

End of days (1999)

Arnold Schwarzenegger, Gabriel Byrne, Robin Tunney

Μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους της με ενδιαφέρουσα πλοκή και αρκετά καλούς πρωταγωνιστές. Ο Arnold Schwarzenegger επανέρχεται με αυτό το θρίλερ δράσης όπου τα βάζει με το Χάρο και τον στέλνει αδιάβαστο. Στο ρόλο του Χάρου είναι ο Gabriel Byrne που αποτελεί ιδανική επιλογή για το ρόλο μιας και είναι εκπληκτικός. To cast συμπληρώνει ο έμπειρος Rod Steiger, που υποδύεται έναν καθολικό ιερέα, και δίνει ένα ιδιαίτερο ύφος στην ταινία. Κατά τα λοιπά, μουσική απόλυτα δεμένη με το γενικότερο κλίμα, θρησκευτικό κλίμα όπως πρέπει να υπάρχει, αρκετή δράση με ωραία εφέ που ανεβάζει την αδρεναλίνη και πολύ καλή σκηνοθεσία. Από τις κλασικές ταινίες του είδους, κατά τη γνώμη μου, που σίγουρα διασκεδάζει.

Δείτε το trailer:

Dracula 2000 (2000)

Gerard Butler, Justine Waddell, Jonny Lee Miller

Ο Λίσιερ δεν τα πάει άσχημα στη δημιουργία ατμόσφαιρας και δίνει μια πιο εκμοντερνισμένη εκδοχή της ιστορίας με ποπ και κόμικ αισθητική. Κάνει αναφορές στην αρχική ιστορία του Στόκερ όχι μόνο χρησιμοποιώντας χαρακτήρες αλλά και ονομασίες, ενώ πετάει και μερικές σινεφιλικές αναφορές είτε στο Δράκουλα είτε σε άλλα κινηματογραφικά βαμπίρ. Ο ρυθμός που επιβάλλει ο Καναδός είναι συμπαθητικός, χωρίς βέβαια να δημιουργεί ούτε κάτι θεαματικό, ούτε κάτι ιδιαίτερα τρομακτικό, ούτε αγωνιώδες, αλλά υπάρχει μια σχετικά καλή ροή και μερικά σεναριακά ευρήματα που δίνουν ένα ενδιαφέρον.

Δείτε το trailer:

Confidence (2003)

Edward Burns, Dustin Hoffman, Rachel Weisz

Σχεδόν όλη η ιστορία περιγράφεται ως flash back απ’ τον Jake Vig που με ένα πιστόλι στο κεφάλι περιγράφει ψύχραιμα όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι εκείνη τη στιγμή, με έναν τρόπο κατώτερο των προσδοκιών. Ο ίδιος ο Edward Burns είναι κατώτερος των προσδοκιών, πράγμα που γίνεται ακόμα πιο εμφανές συγκρινόμενο με την υποδειγματική ερμηνεία του Dustin Hoffman στο ρόλο του The King. Ακόμα και σε θέση δευτεραγωνιστή, ο Hoffman αποδεικνύει ότι παραμένει ένας πολύ καλός ηθοποιός που δίνει το απαιτούμενο βάθος στο χαρακτήρα που υποδύεται, ενώ είναι τόσο αινιγματικός που ο θεατής συνέχεια πιάνει τον εαυτό του να αναρωτιέται τι ακριβώς σκέφτεται εκείνη τη στιγμή ο King. 

Το Confidence είναι ένα φιλμ νουάρ και ταυτόχρονα ένα έξυπνο crime movie που βάσει στην ευρηματικότητα του σεναρίου και την σκοτεινή ατμόσφαιρα (η οποία οφείλεται και στο πολύ καλό μοντάζ σε συνδυασμό με τη σκοτεινή φωτογραφία),  καταφέρνει να υποβάλει το θεατή ή να τον κάνει να ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για τα τεκταινόμενα, αφού ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η παρουσίαση κάθε άλλο παρά υποτονικός είναι, καθώς και οι ήρωες εμφανίζονται αρκούντως αινιγματικοί. Αυτό που επίσης την κρατά σε ένα γενικά καλό επίπεδο, είναι οι συνεχείς ανατροπές (ειδικά προς το τέλος της ταινίας γίνονται καταιγιστικές) και ο πολύ καλός Dustin Hoffman που πολύ θα θέλαμε να είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την ταινία.

Δείτε το trailer:

Carjacked (2011)

Maria Bello, Stephen Dorff, Connor Hill 

Η Λορείν, είναι μια εργαζόμενη χωρισμένη γυναίκα η οποία ζει με τον 8-χρονο γιο της Τσαντ και αντιμετωπίζει συνεχώς προβλήματα με τον πρώην σύζυγό της. Μια φαινομενικά ήσυχη βραδιά, σταματά με το αυτοκίνητό της σε ένα μίνι-μάρκετ και πηγαίνει να κάνει μερικά ψώνια, αφήνοντας το γιο της στο αυτοκίνητο. Επιστρέφοντας και βάζοντας μπροστά τη μηχανή του αυτοκινήτου, αισθάνεται στο πίσω κάθισμα την παρουσία ενός άντρα που δίπλα του έχει το γιο της. Ο Ρόι, ένας επικίνδυνος δολοφόνος που μόλις λήστεψε μία τράπεζα, την απειλεί με το όπλο του, απαιτώντας της να τον μεταφέρει στα σύνορα του Μεξικού, ενώ ταυτόχρονα όλη η αστυνομική δύναμη ψάχνει για τα ίχνη του. Η αστυνομία, εντοπίζει σε έλεγχο το αυτοκίνητο με το ληστή και μια αμείλικτη καταδίωξη αρχίζει, θεωρώντας ότι η Λορέιν φυγαδεύει το δολοφόνο. Η ανάγκη να σώσει τη ζωή τού γιου της αλλά και τη δική της θα μετατραπεί σε έναν απερίγραπτο εφιάλτη.

Δείτε το trailer:

Blessed (2004)

 Heather Graham, James Purefoy, Fionnula Flanagan

Η Heather Graham και ο James Purefoy παίζουν ένα ζευγάρι που θέλει απεγνωσμένα να έχει ένα μωρό. Δυστυχώς, έχει διαγνωσθεί ως άγονη και το ζευγάρι δεν μπορεί να αντέξει τις ιατρικές θεραπείες που θα της επέτρεπαν να συλλάβει. Η καλή τύχη φαίνεται να χαμογελάει το ζευγάρι όταν τους δίνεται η ευκαιρία να λάβουν δωρεάν θεραπείες σε μια μυστηριώδη κλινική γονιμότητας. Η γυναίκα είναι σύντομα η μέλλουσα μητέρα των δίδυμων, αλλά καθώς πλησιάζει η ημερομηνία λήξης της, αρχίζει να υποψιάζεται ότι κάτι είναι λάθος και ότι έχει γίνει το απρόθυμο θύμα μιας συμφωνίας με το κακό.

Δείτε το trailer:

A perferct murder (1998)

Michael Douglas, Gwyneth Paltrow, Viggo Mortensen

Ο Steven Taylor (Michael Douglas) είναι ένας ριψοκίνδυνος Νεοϋορκέζος χρηματιστής, με μεγάλη επιρροή στο χώρο του. Είναι ψυχρός, σκληρός, φιλόδοξος, άπληστος, κρυψίνους, κτητικός και γενικότερα αδίστακτος. 

Είναι παντρεμένος με την Emily Taylor (Gwyneth Paltrow) μια πολύ όμορφη γυναίκα, σύζυγο-τρόπαιο, αλλά συγχρόνως και πάμπλουτη κληρονόμο (τουλάχιστον 100 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς τα ακίνητα). Η Emily, που είναι διερμηνέας στα γραφεία των Ηνωμένων Εθνών, δεν είναι ευτυχισμένη κοντά στον Steven και αναζητά λίγο ρομαντισμό στην αγκαλιά του David Shaw (Viggo Mortensen), ο οποίος είναι ένας ζωγράφος, που ζει σε ένα μεγάλο loft στο Brooklyn. Ο Steven μαθαίνει ότι η σύζυγος του τον απατά και ξεκινά μια έρευνα για το παρελθόν του εραστή της, η οποία τον οδηγεί σε μερικές συγκλονιστικές αποκαλύψεις: Ο David έχει αλλάξει την ταυτότητα του για να καλύψει έναν καθόλου έντιμο πρότερο βίο και μία ερωτική σχέση που κατέληξε σε ένα βίαιο θάνατο και σε αρκετά χρόνια φυλάκισης του. Ο Steven τότε συλλαμβάνει το σχέδιο μιας πραγματικά διαβολικής εκδίκησης. Προτείνει στον αντίζηλο του, David, 500.000 δολάρια, για να σκοτώσει την Emily. 
Η ταινία είναι remake της ταινίας του Alfred Hitchcock Dial M for Murder - Τηλεφωνηστε Ασφαλεια αμεσου Δρασεως (1954). Αλήθεια. Ο τίτλος της όμως προέρχεται από το θεατρικό έργο του Frederick Knott, “Perfect Murder” στο οποίο βασίστηκε και η ταινία του Hitchcock. Ας διευκρινιστεί ότι η πρωτοτυπία της διασκευής του σεναριογράφου Patrick Smith Kelly, βρίσκεται στο ότι μετατοπίζει το κέντρο βάρους της ταινίας και τοποθετεί ως βασικό κίνητρο των χαρακτήρων το χρήμα, εκεί που στην ταινία του Hitchcock υπήρχε ο έρωτας, επίσης, τοποθετεί την προς αμοιβαίο όφελος διαπραγμάτευση, εκεί που παλιά υπήρχε η ηθική απογοήτευση (δηλ. O, Tempora! Ο, mores!). 

Συγκριτικά με το κλασσικό αριστούργημα του Hitchcock, το remake της δεκαετίας του 1990 είναι για τα μπάζα. Ψέματα. Η ταινία βλέπεται με πολύ ενδιαφέρον, δεν «πλατειάζει» και καταφέρνει να κοιτάξει την πλοκή, από μια δική της οπτική γωνία, χωρίς αλαζονεία και έπαρση. Αντίθετα, μοιάζει να εκφράζει έναν μετρημένο σεβασμό στους «προγόνους».
Η πλοκή κινείται στα πλαίσια του κλασσικού παιχνιδιού «της γάτας με το ποντίκι» Αλήθεια. Μόνο που εδώ έχουμε δύο γάτες που κυνηγάνε ένα πονηρό ποντίκι (Gwyneth) το οποίο τελικά έχει και βαρύ χέρι. 

Ξεχωρίζει η φοβερή φωτογραφία του Dariusz Wolski. Είναι εξαιρετική. Είναι εξ αρχής φανερό, ότι έχει επιστρατευτεί για την παραγωγή της αίσθησης του μυστηρίου. Η επιτυχία είναι ότι το καταφέρνει χωρίς να «λιγώνει» το θεατή. 

Δείτε το trailer:

Wind chill (2007)

Emily Blunt, Ashton Holmes, Martin Donovan

Αποφασισμένη να φτάσει στο Ντέλαγουερ για τα Χριστούγεννα, μια φοιτήτρια μπαίνει στο αυτοκίνητο ενός αγνώστου συμφοιτητή της. Όταν ανακαλύπτει ότι ξέρει πολλά για αυτήν, εκείνος κόβει δρόμο μέσα από μια άγνωστη περιοχή. Κι ενώ ξεσπάει μια άγρια καταιγίδα, ένα μυστηριώδες αυτοκίνητο βγάζει τους ταξιδιώτες από τον δρόμο. Απομονωμένοι, συνειδητοποιούν ότι το κρύο είναι το τελευταίο τους πρόβλημα. 

Υποδειγματικό θρίλερ με δραματουργική οικονομία, στο κλειστοφοβικό περιβάλλον μιας παγωμένης νύχτας σε δασώδες ξέφωτο στη μέση του πουθενά. Τα φαντάσματα νεκρών από παλιό σκοτωμό στην περιοχή και οι προσπάθειες των δύο ηρώων να σωθούν, δημιουργούν ένα πεδίο για να εκφραστεί η απελπισία τους, παρά για να ξεχαστούμε με μια περιπέτεια. Οι δυο πρωταγωνιστές, Έμιλι Μπλαντ και Άστον Χολμς, αποδίδουν πολύ καλά, ιδιαίτερα η Μπλαντ, τελείως διαφορετική από το fashion-victim του «Ο Διάβολος Φοράει Prada». Από τον βοηθό σκηνοθέτη σε ταινίες όπως τα «OceanΑs» και «Traffic», Γκρέγκορι Τζέικομπς. 

Δείτε το trailer:

While she was out (2008)

Kim Basinger, Lukas Haas, Craig Sheffer 

Χρόνος: Παραμονή Χριστουγέννων. Τόπος: Κάπου στην Αμερική. Σε μία από τις πλέον αποκρουστικές φιλμικές εισαγωγές των τελευταίων ετών μαθαίνουμε ότι η Kim Basinger είναι νοικοκυρά με 2 παιδιά και έναν σύζυγο που την κακοποιεί συστηματικά. Βγαίνει λοιπόν για να ψωνίσει δώρα για τα παιδιά στην αγορά και το μάτι της καρφώνεται σε ένα δαντελωτό κομπινεζόν το οποίο σκέφτεται να αγοράσει, άλλα ο αγροίκος που έχει στο σπίτι θα της το σκίσει κι έτσι το αφήνει. Με αυτά και με τούτα τρώμε κανένα εικοσάλεπτο.
Μετά αρχίζει το καλό της υπόθεσης. Βγαίνοντας λοιπόν η Kim καυγαδίζει για μια θέση πάρκινγκ με μια παρέα νεαρών που είναι πολύ κακά παιδιά. Η κακία τους είναι τόσο μεγάλη που με το που πάει να τους χωρίσει ο σεκιουριτάς του εμπορικού κέντρου, βγάζουν την πιστόλα και τον τρώνε μπαμπέσικα! 
Είναι ότι πιο χοντροκομμένο και ότι πιο προχειροστημένο έχω δει σε θρίλερ εδώ και καιρό από όλες τις απόψεις.

Δείτε το trailer: